İlk Kar

Nihayet yılın ilk karı yağdı.

Dağlar, tepeler, ovalar beyaza büründü. Ağaçlar beyaz gelinliğini giydi. Lapa lapa yağan karla birlikte kış mevsimi kendini gösterdi.

Kış mevsimi denince akla kar gelir. Kar yağmadığı zaman kış mevsiminin bir anlamı olmaz. Toprak, kar suyuyla bahara girmek ister. Nehirler, kar suyuyla coşar. Dolayısıyla kar, toprağa hayat veren su kaynağıdır.

Her bir kar tanesi Allah’ın dilemesiyle bir melek tarafından yeryüzüne indirilir. Akledenler için kar tanelerinden alınacak ibretler vardır. Zira milyonlarca kar tanesi birbirine çarpmadan yeryüzüne düşer. Her bir kar tanesinin şekli birbirinden farklıdır.

Kış mevsiminde yağan kar beni her zaman mutlu eder. Çünkü kar berekettir, temizliktir, güzelliktir; hastalıklara sebep olan mikropların temizlenme sebebidir.

Ey kar tanelerini yaratan Allah’ım!
Bizim kalplerimizi de kin, nefret ve öfke gibi kötü duygulardan arındır.
Fikir dünyamızı kar gibi tertemiz eyle.
Yeryüzünü; zalimlerin zulmünden, fasıkların fıskından ve fitnecilerin fitnesinden koru.
Mazlumlara, masumlara ve mağdurlara bir an önce inşirah ver.

KAR
Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu’dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Ahmet Muhip Dranas