Tarihler 16 Mart 1988’i gösteriyordu. O gün Irak’ın, İran sınırındaki Halepçe şehrine ve köylerine kimyasal bombalar yağdırıldı.
Kimyasal bombalarla 5 binden fazla insan hayatını kaybederken 7 binin üzerinde insan da yaralandı. On binlerce insan ise evini-barkını terk etmek zorunda kaldı.
Ölüm, Halepçe halkının üzerine bir karabasan gibi çöktü. Şehir, üst üste yığılmış insan cesetleriyle doldu. İnsanlar bu duruma çok şaşırmıştı. Kimse ne yapacağını bilemiyordu. Zira ortalık kan gölüne dönmüştü. Hayatta kalanlar günlük yaşantılarını devam ettirmeye çalışıyordu ama zehirli gaz bütün bedenlerini esir almıştı.
Kullanılan hardal ve sarin gazı; deriye, gözlere, boğaza ve akciğere zarar veriyordu. O gün elma kokusuyla uyanan insanlar birazdan öleceklerinin farkında değildi. Zira bu gazı teneffüs eden insanların ciğerleri iflas ediyordu. İnsan bedenini yavaş yavaş eriten, sinir sistemini çökerten ve bel kemiğinin kırılmasına yol açan bu gaz, toplu ölümlere sebep oluyordu. O gün Halepçe, dünya tarihinin en acı günlerinden birini yaşadı. Orada insanlar ve insanlık öldü.
Allah bütün insanları Adem Baba ve Havva Ana’dan yarattı. Dolayısıyla bütün insanoğlu kardeştir. Buna rağmen yeryüzünde kardeş kanı döküldü. Kardeş kardeşe zulm etti. Bu yetmiyormuş gibi savaşlarla milyonlarca insan, hayatını kaybetti. Hiç şüphesiz ki bu yapılanlar zalimlerin yanına kâr kalmayacaktır. Herkes bu dünyada olmazsa öbür dünyada hesap verecektir. Zira Allah’ın hesabı çok çetindir!
Sezgin Akçay
@sezgin_akcay
Sezgin Akçay 